Miód lipowy pozyskiwany jest z nektaru lipy drobnolistnej i szerokolistnej. Lipa jest gatunkiem drzewa występującym pospolicie w Polsce, osiągającym 30-40 m wysokości. Lipa jest rośliną leczniczą. W lecznictwie używa się szczególnie kwiatostanu lipy, będącej barwy żółtawozielonej, złożony zwykle z 2-7 kwiatów, wydzielający aromatyczny przyjemny delikatny zapach.Lipa jest także cenna rośliną miododajną kwitnąca na przełomie czerwca i lipca.

Miód lipowy w stanie płynnym ma barwę od zielonkawożółtej do jasno-bursztynowej. Po skrystalizowaniu ma zabarwienie biało-żółte do złocistożółtego. W stanie płynnym miód lipowy ma konsystencję olejku ryconowego, po skrystalizowaniu natomiast ma konsystencję drobnoziarnistą. Miód lipowy ma charakterystyczny przyjemy aromat przypominający zapach kwiatów, natomiast w smaku jest ostry czasami nawet gorzki.

Smak i zapach miód lipowy zawdzięcza flawonoidom, olejom eterycznym oraz garbnikom. Miód ten zawiera także związki organiczne miedzy innymi kwas kumarowy, chlorogenowy i kawowy. Występujące w nim enzymy posiadają właściwościowe antybiotyczne.

Dzięki swojemu składowi miód lipowy posiada właściwości lecznicze. Często jest stosowany w przy przeziębieniach, schorzeniach górnych dróg oddechowych. Zostały także stwierdzone silne działanie miodu lipowego na bakterie gram-dodatnie i gram ujemne(gronkowce, bakterie coli) oraz grzyby chorobotwórcze dla człowieka. Miód lipowy posiada także działanie przeciwskurczowe, przeciw gorączkowe, napotne, przeciwkaszlowe a także wykrztuśne. Miód lipowy działa także uspokajająco dlatego jest polecany także osobą żyjącym w ciągłym stresie.

 

Rzepak .

Pole kwitnącego rzepaku
Pole kwitnącego rzepaku

Jest uważana za najważniejszą roślinę oleistą uprawianą w Polsce, kwitnące na przełomie kwietnia i maja łany rzepaku na stałe wpisały się w krajobraz naszego kraju. Pierwsze wzmianki o uprawie rzepaku na terenie Polski pochodzą z XVI wieku, jednak dopiero w wieku XIX, zaczęto uprawiać rzepak na szeroką skalę. Najbardziej znanym produktem pochodzącym z nasion rzepaku jest olej rzepakowy wykorzystywany do celów spożywczych. Z oleju rzepakowego produkuję się także biopaliwo.

Rzepak dzięki dużej powierzchni upraw jest także ceniony przez pszczelarzy którzy mogą pozyskać pyszny i zdrowy miód rzepakowy, o właściwościach miodu rzepakowego można przeczytać w tym artykule :Właściwości miodu rzepakowego

Miód rzepakowy

Pole kwitnącego rzepaku
Pole kwitnącego rzepaku

Rzepak rozpoczyna kwitnienie na przełomie kwietnia i maja i kwitnie ok 3 tygodnie. Miód rzepakowy w stanie płynnym jest bezbarwny lub ma kolor słomkowy z zielonkawym odcieniem. Po skrystalizowaniu miód rzepakowy jest biały lub szaro-kremowy. Krystalizuje dość szybko.

W skład miodu rzepakowego wchodzą olejki eteryczne garbniki, flawonoidy, witaminy z gruby B, K ,C.W miodzie rzepakowym znajdują się także  łatwo przyswajalne związki mineralne takie jak żelazo, będące składnikiem hemoglobiny.

Kwitnące kwiatki rzepaku
Kwiat rzepaku

W miodzie rzepakowym znajduje się także bor odpowiedzialny za właściwe funkcjonowanie śledziony i tarczycy oraz niezbędny do budowy tkanki kostnej. Występujące w tym miodzie potas i magnez oraz kwasy fenolowe i związki flawonoidowe odpowiedzialne za rozszerzenie naczyń wieńcowych serca prowadzi do wzmocnienia skurczów mięśnia sercowego.Olejki eteryczne zawarte w miodzie rzepakowym wspomagają leczenie chorób górnych dróg oddechowych . Miód ten łagodzi objawy kaszlu.

Zamówienia na miód rzepakowy można składać tutaj

Miód rzepakowy w słoikach z etykietami i banderolą.
Miód rzepakowy w słoikach z etykietami i banderolą.
Miód rzepakowy w słoikach.
Miód rzepakowy w słoikach, bez etykiet.

Miód pszczeli w starożytności.

Miód pszczeli jest słodkim produktem pszczelim znanym ludzkości od tysięcy lat. Miód był znany w Walencji i Hiszpanii o czym świadczą rysunki na skałach znalezione przez archeologów mające co najmniej 8 000 lat. W Gruzji archeolodzy w grobowcu znaleźli naczynie gliniane w którym znajdował się miód liczący 4000 lat, co ciekawe miód ten nadawał się do spożycia. w starożytnej Grecji miód używano do słodzenia oraz jako dodatek do potraw. Natomiast starożytni Grecy i Rzymianie poznali także lecznicze właściwości miodu i stosowali go w lekarstwach a także używali maści z dodatkiem miodu.

Ale czym tak naprawdę jest miód?

Miód jest słodkim produktem ciężkiej pracy pszczół, wytwarzany jest przez nie z zebranego nektaru roślin( są to miodu nektarowe) oraz ze słodkiej wydzieliny mszyc( miody spadziowe).

Już samo zbieranie nektaru jest pracochłonne dla pszczoły, aby wytworzyć 1 kg miodu pszczoły muszą odwiedzić ok 19 milionów kwiatów, przemierzając drogę równą 300 tys km. Odległość ta jest równa 3 odległością z ziemi do księżyca.Aby uzbierać kilogram miodu pszczoły muszą wylecieć z ula 18 tysięcy razy.Jedna pszczoła natomiast podczas swojego życia uzbiera ok jedną łyżeczkę miodu.

Pszczoła zbieraczka zbiera nektar lub spadź za pomocą narządu gębowego ssąco-gryzącego, nektar ten jest przechowywany w specjalnym narządzie zwanym wolem o pojemności ok 50 mm3.Zbieraczka już podczas powrotu do ula rozpoczyna proces przerabiania nektaru w miód dodając do niego specjalna wydzielinę gruczołów gardzielowych zawierających enzymy rozkładające sacharozę czyli cukier złożony na cukry proste(glukozę i fruktozę). Podczas badań naukowych stwierdzono także że pszczoły potrafią przefiltrować miód usuwając z niego ok 20-30% zanieczyszczeń. Przyniesienie nektaru do ula to dopiero początek produkcji miodu, pszczoła zbieraczka przekazuje nektar pszczołom ulowym które zajmują się dalszym przetwarzaniem nektaru. Pszczoły ulowe także do nektaru dodają enzymy, następnie nektar ten jest poddany procesowi odparowywania wody, przez pszczoły składające niewielkie ilości nektaru w komórkach pszczelich, przy jednoczesnym wentylowaniu powietrza woda w nektarze zostaje odparowywana. Proces ten jest powtarzany wielokrotnie  świeży nektar jest składany w komórkach znajdujących się na dole plastrów i  w raz z utratą wody jest przenoszony coraz wyżej. Po odparowaniu wody oraz dzięki działaniu enzymów nektar staje się miodem pszczoły przenoszą dojrzały miód do komórek znajdujących się na górze plastrów i po wypełnieniu tych komórek zostają one zasklepione. Czas jaki mija od przyniesienia nektaru do zasklepienia komórek trwa zazwyczaj siedem dni.

Skład miodu oraz jego właściwości.

Węglowodany.

Przeważającym składnikami miodu są węglowodany(cukry) stanowiącej powyżej 90 % suchej masy, w przeważającej ilości są to cukry proste glukoza i fruktoza. W miodzie występują także śladowe ilości cukrów złożonych. Dzięki zawartości cukrów prostych miód jest łatwo przyswajalnym, nie wymagającym trawienia produktem. Dzięki temu że zawiera glukozę i fruktozę  jest zalecany przy intensywnym wysiłku fizycznym który obniża stężenie glukozy w organizmie . Zażycie miodu podczas wysiłku fizycznemu  powoduje szybkie uzupełnienie poziomu glukozy natomiast fruktoza zazwyczaj jest magazynowana w wątrobie w postaci glikogenu i stanowi rezerwę energetyczną.

Enzymy.

Enzymy zawarte w miodzie są to wielocząsteczkowe związki organiczne licznie występujące w organizmach żywych w miodzie występują:

  • inwertaza - rozkładająca cukry złożone(sacharoza) do cukrów prostych(glukoza i fruktoza)
  • amylazy -rozkładają skrobię do dekstryn, a następie do maltozy
  • oksydaza - utlenia glukozę do kwasu glukonowego, produktem ubocznym jest nadtlenek wodoru posiadający silne właściwości bakteriobójcze
  • katalaza -  katalizuje procesy rozkładu nadtlenków do wody i tlenu, znaczne ilości tego enzymu występują w komórkach zwierzęcych(wątroba, nerki,leukocyty i erytrocyty-krwinki czerwone

Witaminy

W miodzie znajdują się także witaminy głównie z grup B(B1,B2,B6), kwas foliowy, kwas nikotynowy, witamina C. W niektórych miodach stwierdzono także zawartość witaminy A.

Biopierwiastki

W miodzie stwierdzono także  występowanie biopierwiastków takich jak potas, sód, wapń,fosfor. Z pośród tych pierwiastków najwięcej jest potasu który reguluje rytm serca zmniejszając jego napięcie i częstotliwość skurczów, powoduje także wydalanie nadmiaru wody przez organizm co ma znaczenie w chorobach nadciśnieniowych oraz przy osłabieniu mięśnia sercowego.Sole mineralne występujące w miodzie wpływają pozytywnie na poprawę krążenia krwi i oddychanie komórkowe.

Działanie bakteriostatyczne miodu

Oprócz wartości odżywczych miody działają bakteriostatycznie dzięki zawartości nadtlenku wodoru i olejków eterycznych, właściwości te są silne w przypadku bakterii Gram+ oraz Gram _ oraz patogennych grzybów drożdzoidalnych. Miód neutralizuje także niektóre toksyny znajdujące się w organizmie człowieka.

Krystalizacja miodu.

Miód pszczeli jest roztworem cukrów rozpuszczonych w wodzie oraz innych substancji. Dojrzały miód zawsze zawiera stosunkowo małą ilość wody wynoszącą poniżej 20%ponieważ w miodzie występują rożne cukry proste, rozpuszczone w małej ilości wody miód płynny (patoka) jest niestabilny i po pewnym czasie zależnym od gatunku miodu z tego roztworu zaczynają się wytrącać kryształki cukru, taki proces nazywamy procesem krystalizacji. Miód skrystalizowany nazywa się krupcem, potocznie nazywany jest także miodem "scukrzonym".

Krystalizacja miodu jest procesem naturalnym i zależnym od gatunku miodu, najszybciej krystalizuje miód rzepakowy w przypadku tego miodu proces krystalizacji zaczyna się parę dni po zbiorze, natomiast w przypadku miodów akacjowych i spadziowych proces krystalizacji jest najdłuższy.

Ponieważ miód zawiera wiele składników a szczególnie witaminy i enzymy które nie są odporne na wysoką temperaturę, miodów nie powinno się podgrzewać powyżej temperatury 45 stopni Celsiusza. Miód podgrzany powyżej tej temperatury traci swoje właściwości, dlatego słodząc napoje miodem należy odczekać chwilkę aby temperatura spadła.